MANIFEST
“Freude, schöner Götterfunken, Tochter aus Elysium! Wir betreten feuertrunken, Himmlische, Dein Heiligtum”
Zo begint het volkslied van een eengemaakt Europa. Een Europa dat na de val van het nazisme een droom deed uitschijnen. Een droom van democratie, politieke vrijheid, debat en de plaats bij uitstek waar het volk kon beslissen over haar eigen lot. Deze waarden haalt menig Europees politicus graag aan in hun vergelijkingen met Oosterse dictaturen en sinds kort gebruikt men dit tegen de Verenigde Staten.
“Kijk naar hen, kijk hoe het fascisme zich in dat land manifesteert! Zie hoe men er elkaar vermoordt op basis van hun politieke mening. Het wordt hoog tijd dat de Verenigde Staten wakker schieten en iets doen aan deze waanzin!”
Zo klinkt de Europese media vandaag en zo ook iedereen die denkt te weten hoe de vork in de steel zit. Beste lezer, ik ben geen zogezegde VS-expert noch meen ik alles te weten over democratie en vrijheid. Wat ik vandaag wil doen, is hen die tegen alles in Europa blijven verdedigen op basis van “vrije meningsuiting” met hun neus op de feiten te drukken. Iemand die beweert dat Europa een veilige politieke haven is voor het vrije debat, is verkeerd. Graag zou ik, samen met u, 5 Europese voorbeelden bespreken van mensen die gestorven zijn voor vrije meningsuiting als gevolg van politieke haat, heksenjachten en corruptie. Zij zijn de voorbeelden dat Europa verre van perfect is en dat het hoog tijd wordt dat de Europese leiders van hun moreel superieure troon komen en de feiten durven onder ogen zien.
Theo Van Gogh 23/07/1957 – 02/11/2004
Theo Van Gogh was een Nederlandse filmregisseur en niet zo verre familie van de bekende schilder Vincent Van Gogh. Zijn arsenaal omvatte grotendeels films van een meer alternatieve stijl waaronder de regie van de PvdA-campagnefilm in 1987. Zelf was hij lid van het Republikeins Genootschap, een beweging die onder andere de Nederlandse monarchie zocht te ontbinden. Ondanks dat men deze man kan onderbrengen in de standpunten van progressief links, maakte Van Gogh zich zorgen over hoe men vrouwen behandelden in de moslimwereld. Samen met de Nederlandse feministe Ayaan Hirsi Ali maakte hij de film Submission, een journalistieke film over het verband tussen de interpretatie van de Koran en het mishandelen van vrouwen.
Op 2 november 2004 werd Van Gogh neergeschoten in Amsterdam door de 26-jarige Mohammed Bouyeri. Toen bleek dat hij nog niet dood was, sneed Bouyeri hem de keel over en stak hij het mes tot aan zijn ruggengraat. Met een dunner fileermes, stak hij een brief op het lichaam van Van Gogh met een doodsbedreiging naar Ayaan Hirsi Ali.
Pim Fortuyn 19/02/1948 – 06/05/2002
We gaan verder in Nederlandse sferen door de figuur van Pim Fortuyn onder de loep te nemen. De alom bekende rechts-conservatieve politicus was een sociaal wetenschapper van opleiding en bijzonder hoogleraar aan de Erasmus universiteit in Rotterdam waar hij het vak marxisme doceerde. Eerst was hij lid van de PvdA, dan trok hij de lijst voor Leefbaar Nederland maar nadat hij uit de partij stapte wegens onenigheden, richtte hij zijn eigen lijst: Lijst Pim Fortuyn (LPF) op. Verder was Fortuyn ook openlijk homoseksueel en gaf hij hevige kritiek op het Nederlandse migratie en vreemdelingenbeleid met name, wederom, kritiek op de Islam. Het was een flamboyante man wiens homoseksualiteit en rechts-conservatieve gedachten vaak op een manier naar voor kwamen die de Europese politiek op haar grondvesten deed daveren.
Fortuyn zou, volgens peilingen, met LPF een verpletterende verkiezingsoverwinning binnenhalen en in plaats van het met hem op een politieke en vredige manier oneens te zijn, voelden zijn tegenstanders zich bedreigd en zagen zij geen andere mogelijkheid dan hem te vermoorden. Op 6 mei 2002 te Hilversum werd Fortuyn doodgeschoten door milieuactivist Volkert van der G., de eerste politieke moord in Nederland sinds 1672.
Daphne Anne Caruana Galizia 26/08/1964 – 16/10/2017
Daphne was een Maltese journaliste die ondanks doodsbedreigingen en een in brand gezet huis 30 jaar lang bleef doorgaan om haar mensen te informeren over wat misging in hun land. Dit deed ze terwijl ze moeder was van drie kinderen. Ze werd ook wel de “one-man wikileaks” genoemd door haar journalistieke talent om witwaspraktijken en regeringscorruptie van de toenmalige socialistische eerste minister, Joseph Muscat, aan de kaak te stellen. Dit bekocht ze met haar leven.
Op 16 oktober 2017 werd Daphne om het leven gebracht met een autobom. Lang bleef het stil rond haar dood totdat in 2019 een taxichauffeur werd tegengehouden met een grote hoeveelheid geld op weg naar het vliegveld. Hij bekende tussenpersoon te zijn geweest voor de moord in opdracht van de rijke Maltese zakenman, Yorgen Fenech, die goede contacten had met de eerste minister en volgens de krant Malta Today 450.000 euro betaalde om journalisten te laten vermoorden. Voor de effectieve moord, zijnde de autobom, bekenden de broers George en Alfred Degiorgio.
Redactie Charlie Hebdo 07/01/2015
Sinds 1992 verschijnt het satirische weekblad Charlie Hebdo in zijn huidige vorm. Dit weekblad staat er alom bekend om elke religie van Jodendom tot Hindoeïsme en Christendom door het slijk te halen. Dit in de vorm van cartoons, grappige artikels en een grote middelvinger naar iedereen die zich door hen zouden geschoffeerd voelen. Net als het Christendom en alle andere religieuze instanties werd ook de Islam zwaar door het slijk gehaald. Dit al sinds 1992 maar vanaf 2006 begonnen hun Mohammed cartoons de aandacht te krijgen van het brede publiek. De redactie van Charlie Hebdo, die startte als overwegend links, beschuldigde de fundamentele Islam ervan in de handen te spelen van het antisemitisme en bestempelden hen zo als racistische stroming. In 2011 vloog er een brandbom richting de hoofdkwartieren en 4 jaar later speelde er zich de grote ramp af.
Op 7 januari 2015 stormden twee de zwaar bewapende broers, Saïd en Chérif Kouachi die beide lid waren van Al-Quaida, de redactievergadering van Charlie Hebdo binnen en koelbloedig executeerden zij iedereen daar aanwezig, onder wie de toenmalig hoofdredacteur. De broers gingen op straat verder met schieten en riepen dat ze hun profeet eer hadden aangedaan. Hierop volgde de dagen erna een klopjacht die resulteerde in een gijzeling en het zou de eerste zijn van een reeks gruwelijke aanslagen die Parijs en de rest van Europa dat jaar zouden treffen.
Samuel Paty 18/09/1973 – 16/10/2020
Een geschiedenisleraar, een gewone geschiedenisleraar. Samuel Paty zou volgens oud-leerlingen en collega’s attent, respectvol en vriendelijk geweest zijn. Hij ging niet opzoek naar controverse, wilde niet per se taboes doorbreken maar had passie voor zijn vak. Het was zijn 5e jaar aan het Collège du Bois-d'Aulne in Conflans-Sainte-Honorine.
Toen de het proces van de Charlie Hebdo aanslagen begon, toonde Paty in zijn les een paar van de fel omstreden Mohammed cartoons in zijn les. Hierop volgde een haatcampagne op sociale media geleid door moslimfundamentalist Brahim Chnina. Op 16 oktober 2020 mondde deze haatcampagne uit in de brutale onthoofding van Paty vlak buiten zijn schoolpoort. Het was de zesde aanslag in Frankrijk van dat jaar.
En wat nu?
Vijf gruwelijke voorbeelden. Vijf voorbeelden die genoeg zouden moeten zijn om in te zien dat onze samenleving al 23 jaar wankelt op het vlak van democratie. Beste lezer, deze voorbeelden zijn nog maar het topje van de ijsberg. Denk kritisch, ga opzoek naar mensen die zijn vermoord voor hun mening en ik beloof u dat u zeer exhaustieve lijsten zal vinden, enkel nog maar in het zogezegde democratische Europa.
Elk van deze moorden, elk hebben ze op hun moment een schokgolf veroorzaakt die zogezegd “onze ogen openden” maar kennelijk blijven we stekenblind. De media zijn er vol van over hoe onze maatschappij polariseert, hoe rampen gebeuren door politieke strekkingen terwijl zij smakelijk verder doen met hun inherente polariserende boodschappen te verkondigen. Dit is niet de missie van het Ons Leven. Wij willen u, de lezer, onze invalshoek geven waarop u zich kritisch kan afstemmen. U kan het met ons eens zijn, oneens of ergens in het midden maar waar de klassieke media louter oppervlakkige feiten geven die polarisering enkel in de hand werken, vragen wij u het volgende. Links, rechts, centrum, hetzij kritiek op de overheid, op religieuze extremen of alledaagse wandaden, laat van u horen! Wees niet bang van zij die geweld gebruiken om anderen te intimideren. Protesteer, debatteer en engageer u voor wat u rechtmatig vindt en breng zo de Socratische, democratische waarden terug in Europa die onze mensen lijken te vergeten.
Als laatste noot, geloof ik in het engageren maar niet in het radicaliseren. Ik geloof niet dat dat laatste kan gebeuren als we allemaal de tijd nemen om eens in de spiegel te kijken voor we een ander wijzen op zaken die we zelf veel slechter doen. Want hoe ziet gij de splinter in het oog van uw medemens terwijl gij de balk in uw eigen oog miskent?
Meer lezen? Abonneer je nu op Ons Leven!